मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः सङ्गवर्जितः ।निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥
matkarmakṛnmatparamo madbhaktaḥ saṅgavarjitaḥ |nirvairaḥ sarvabhūteṣu yaḥ sa māmeti pāṇḍava ||
எனக்காகவே செயல்படுபவன், என்னையே உயர்ந்த இலக்காகக் கொண்டவன், என்மீது பக்தி உடையவன், பற்றற்றவன், எந்த உயிரிடமும் பகை இல்லாதவன் — அவன் என்னை அடைகிறான், பாண்டுவின் மகனே.
விளக்கம்
தன் விஸ்வரூபத்தைக் காட்டிய பிறகு, தன்னை உண்மையில் அடைபவர் யார் என்பதைக் கூறி கிருஷ்ணர் இந்த அத்தியாயத்தை முடிக்கிறார். அவர் ஐந்து பண்புகளைக் குறிப்பிடுகிறார்: அவருக்காகச் செயல்படுதல், அவரை உயர்ந்த இலக்காகக் கொள்ளுதல், பக்தி, பற்று (சங்கம்) இல்லாமை, எவரிடமும் பகையின்மை. பக்தி மரபுகள் பக்தியையும் சரணாகதியையும் வலியுறுத்துகின்றன; மற்றவை இதைத் தன்னலமற்ற செயலாகவும் சமநிலையாகவும், அது ஞானத்துக்கு இட்டுச் செல்வதாகவும் பார்க்கின்றன.