सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तंहे कृष्ण हे यादव हे सखेति ।अजानता महिमानं तवेदंमया प्रमादात्प्रणयेन वापि ॥
sakheti matvā prasabhaṃ yaduktaṃhe kṛṣṇa he yādava he sakheti |ajānatā mahimānaṃ tavedaṃmayā pramādātpraṇayena vāpi ||
உன்னை நண்பன் என்று எண்ணி, உன் இந்தப் பெருமையை அறியாமல், “ஓ கிருஷ்ணா! ஓ யாதவா! ஓ நண்பா!” என்று துடுக்காக நான் அழைத்தேன்; அதைக் கவனக்குறைவாலோ, அல்லது அன்பின் உரிமையாலோ சொல்லிவிட்டேன்…
விளக்கம்
அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரின் விஸ்வரூபத்தைக் கண்டு நடுங்கி, முன்பு அவரை உரிமையுடன் சாதாரணமாக அழைத்ததற்காக வருந்துகிறான். அவரது உண்மையான பெருமையை அறியாததால், அது கவனக்குறைவு (பிரமாதம்) அல்லது நெருக்கமான அன்பு (பிரணயம்) காரணமாக நடந்தது என்கிறான். இந்த வாக்கியம் அடுத்த ஸ்லோகத்திலும் தொடர்கிறது; அங்கே அவன் மன்னிப்பு கேட்கிறான்.