நீயே அழிவற்ற அக்ஷரம், அறியப்பட வேண்டிய உயர்ந்த பரம்பொருள். நீயே இந்த முழு பிரபஞ்சத்தின் மேலான ஆதாரம். நீ அழிவற்றவன், நிலையான தர்மத்தின் காவலன்; நீயே என்றும் உள்ள சனாதனப் புருஷன் என்று நான் கருதுகிறேன்.
விளக்கம்
கிருஷ்ணரின் விஸ்வரூபத்தைக் கண்டு வியந்த அர்ஜுனன், தான் காண்பதைப் பெயரிட்டுப் போற்றுகிறான்: அழிவற்ற அக்ஷரம், எல்லாவற்றுக்கும் இறுதி ஆதாரம், நிலையான தர்மத்தின் (நெறி மற்றும் அண்ட ஒழுங்கின்) காவலன். இங்கே புருஷன் என்பது உயர்ந்த பரம்புருஷனைக் குறிக்கிறது. அத்வைத மரபு அக்ஷரத்தை உருவமற்ற பிரம்மமாகக் கொள்கிறது; வைணவ மரபு அதை உருவமுள்ள இறைவனாகவே கொள்கிறது; ஆனால் அர்ஜுனன் உயர்ந்த உண்மையைப் போற்றுகிறான் என்பதில் அனைவரும் ஒன்றுபடுகின்றனர்.