नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्तेनमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व ।अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वंसर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥
namaḥ purastādatha pṛṣṭhatastenamo'stu te sarvata eva sarva |anantavīryāmitavikramastvaṃsarvaṃ samāpnoṣi tato'si sarvaḥ ||
முன்னிருந்தும் பின்னிருந்தும் உனக்கு வணக்கம்; எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் உனக்கு வணக்கம், எல்லாமாக இருப்பவனே. உன் ஆற்றல் எல்லையற்றது, உன் வீரம் அளவிட முடியாதது. நீ அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கிறாய்; ஆகவே நீயே அனைத்துமாக இருக்கிறாய்.
விளக்கம்
விஸ்வரூபத்தைக் கண்டு திகைத்த அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரைத் தொடர்ந்து போற்றுகிறான். இறைவன் தன்னைச் சுற்றி எல்லாத் திசைகளிலும் இருப்பதால் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் வணங்குகிறான். கிருஷ்ணரின் ஆற்றலும் (வீர்யம்) வீரமும் (விக்ரமம்) எல்லையற்றவை என்றும், அவர் அனைத்திலும் நிறைந்திருப்பதால் அவரே அனைத்தும் என்றும் கூறுகிறான்.