कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन्गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे ।अनन्त देवेश जगन्निवासत्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥
kasmācca te na nameranmahātmangarīyase brahmaṇo'pyādikartre |ananta deveśa jagannivāsatvamakṣaraṃ sadasattatparaṃ yat ||
மகாத்மாவே, பிரம்மாவை விடவும் உயர்ந்தவனே, முதல் படைப்பாளனே, அவர்கள் உன்னை ஏன் வணங்காமல் இருப்பார்கள்? முடிவற்றவனே, தேவர்களின் தலைவனே, உலகின் உறைவிடமே, நீயே அழிவற்றது; இருப்பும் இல்லாமையும் நீயே; அவ்விரண்டையும் கடந்தது எதுவோ அதுவும் நீயே.
விளக்கம்
அர்ஜுனன் விஸ்வரூபத்தைக் கண்டு வியந்து, சித்தர்கள் முதலானோர் கிருஷ்ணரை ஏன் வணங்குகிறார்கள் என்பதை விளக்குகிறான்: படைப்புக் கடவுளான பிரம்மாவுக்கும் அவரே மூலம். அவரை அழிவற்றவர் (அக்ஷரம்), இருப்பது (சத்), இல்லாதது (அசத்), இவ்விரண்டையும் கடந்தது என்று அவன் அழைக்கிறான். இச்சொற்களுக்கு உரையாசிரியர்களிடையே வேறுபாடு உண்டு: சிலர் சத், அசத் என்பவற்றை வெளிப்பட்ட, வெளிப்படாத உலகமாகக் கொண்டு அழிவற்றதை அவற்றுக்கு மேலானதாகக் காண்கின்றனர்; வேறு சிலர் அழிவற்றதையே பிரம்மன் என்று கொள்கின்றனர்.