asaṃśayaṃ mahābāho mano durnigrahaṃ calaṃ |abhyāsena tu kaunteya vairāgyeṇa ca gṛhyate ||
பெருந்தோள் கொண்டவனே, மனம் அலைபாயும் இயல்புடையது, அடக்குவதற்கு அரியது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் குந்தியின் மகனே, தொடர்ந்த பயிற்சியாலும் பற்றின்மையாலும் அதைக் கட்டுப்படுத்த முடியும்.
விளக்கம்
மனத்தை அடக்குவது காற்றை அடக்குவது போலக் கடினம் என்று அர்ஜுனன் முன்பு கூறினான். கிருஷ்ணர் அது உண்மையே என்று ஒப்புக்கொண்டு, தீர்வைக் கூறுகிறார்: தொடர்ந்த பயிற்சி (அப்யாசம்) என்பது மனத்தை ஒரே இலக்கில் நிறுத்த மீண்டும் மீண்டும் செய்யும் முயற்சி; பற்றின்மை (வைராக்யம்) என்பது ஆசைகள், புலன்பொருள்களின் இழுப்பைத் தளர்த்துவது. இரண்டும் சேர்ந்து மனத்தை வசப்படுத்துகின்றன.