यो मां पश्यति सर्वत्र सर्वं च मयि पश्यति ।तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति ॥
yo māṃ paśyati sarvatra sarvaṃ ca mayi paśyati |tasyāhaṃ na praṇaśyāmi sa ca me na praṇaśyati ||
என்னை எங்கும் காண்பவனும் அனைத்தையும் என்னில் காண்பவனுமான அவனுக்கு நான் ஒருபோதும் இழந்துபோவதில்லை; அவனும் எனக்கு ஒருபோதும் இழந்துபோவதில்லை.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில் எல்லா உயிர்களிலும் ஒரே ஆத்மாவைக் காணும் யோகியைப் பற்றிக் கூறியதை கிருஷ்ணர் தொடர்கிறார். இங்கே அவர் தன்னைப் பற்றியே பேசுகிறார்: தன்னை எங்கும் காண்பவனுக்கும் அனைத்தையும் தன்னில் காண்பவனுக்கும் பிரிவு என்பதே இல்லை (பிரணஶ்யதி என்றால் “இழக்கப்படுதல்” அல்லது “அழிதல்”). இறைவனை நம்பும் மரபுகள் இதை இறைவனுக்கும் பக்தனுக்கும் உள்ள தனிப்பட்ட பிணைப்பாகக் காண்கின்றன; அத்வைத விளக்கங்கள் ஆத்மாவும் இறைவனும் ஒன்றே என்ற உணர்வாகக் காண்கின்றன.