न चैतद्विद्मः कतरन्नो गरीयोयद्वा जयेम यदि वा नो जयेयुः ।यानेव हत्वा न जिजीविषामस्तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ॥
na caitadvidmaḥ kataranno garīyoyadvā jayema yadi vā no jayeyuḥ |yāneva hatvā na jijīviṣāmaste'vasthitāḥ pramukhe dhārtarāṣṭrāḥ ||
நமக்கு எது மேலானது என்பதும் நமக்குத் தெரியவில்லை: நாம் அவர்களை வெல்வதா, அல்லது அவர்கள் நம்மை வெல்வதா என்று. யாரைக் கொன்றுவிட்டு நாம் வாழவே விரும்ப மாட்டோமோ, அந்தத் திருதராஷ்டிரனின் மகன்களே நம் முன்னால் அணிவகுத்து நிற்கிறார்கள்.
விளக்கம்
போர்க்களத்தில் அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரிடம் தன் குழப்பத்தைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்துகிறான். வெற்றி நல்லதா தோல்வி நல்லதா என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை; ஏனெனில் வெற்றி என்றால் தன் உறவினர்களான திருதராஷ்டிரனின் மகன்களை (கௌரவர்களை) கொல்வது, அதன்பின் வாழவே விரும்ப மாட்டான். இந்த மனக்குழப்பமே அடுத்த ஸ்லோகத்தில் அவன் கிருஷ்ணரிடம் வழிகாட்டுதல் கேட்கக் காரணமாகிறது.