भोगैश्वर्यप्रसक्तानां तयापहृतचेतसाम् ।व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ॥
bhogaiśvaryaprasaktānāṃ tayāpahṛtacetasām |vyavasāyātmikā buddhiḥ samādhau na vidhīyate ||
இன்பத்திலும் அதிகாரத்திலும் பற்றுக்கொண்டு, அந்த மலர்ச்சொற்களால் மனம் கவரப்பட்டவர்களிடம், உறுதியான நிச்சயபுத்தி சமாதியில் நிலைபெறுவதில்லை.
விளக்கம்
சொர்க்கம், இன்பம், அதிகாரம் ஆகியவற்றை வாக்களிக்கும் சடங்குகளின் அலங்காரச் சொற்களையே பின்பற்றுவோரைப் பற்றி முந்தைய ஸ்லோகங்களில் தொடங்கிய வாக்கியத்தை கிருஷ்ணர் இங்கே முடிக்கிறார். அந்த ஆசைகள் அவர்களுடைய மனத்தை இழுத்துச் செல்வதால், சமாதியில் நிலைக்கும் உறுதியான, ஒருமுகப்பட்ட புத்தி (வியவசாயாத்மிகா புத்தி) அவர்களிடம் உருவாவதில்லை. சில உரையாசிரியர்கள் இங்கே சமாதியை ஆத்மாவிலோ இறைவனிலோ நிலைத்த மனம் என்று கொள்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் அதை மனத்தின் பொதுவான உள் அமைதி என்று கொள்கிறார்கள்.