यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् ।नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥
yaḥ sarvatrānabhisnehastattatprāpya śubhāśubham |nābhinandati na dveṣṭi tasya prajñā pratiṣṭhitā ||
எங்கும் எதிலும் பற்றில்லாதவன், நல்லதோ கெட்டதோ எது வந்து சேர்ந்தாலும் மகிழ்வதுமில்லை, வெறுப்பதுமில்லை; அவனுடைய ஞானம் நிலைபெற்றுள்ளது.
விளக்கம்
நிலைத்த ஞானம் கொண்டவனைப் (ஸ்திதப்ரஜ்ஞன்) பற்றி அர்ஜுனன் 2.54-இல் கேட்ட கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விளக்கம் கூறுகிறார். அத்தகையவன் பற்றிலிருந்தும் (ஸ்னேஹம், பாசத்தால் ஒட்டிக்கொள்ளுதல்) விடுபட்டவன்; இனிய, இன்னாத நிகழ்வுகளை ஒரே சமநிலையுடன் எதிர்கொண்டு, அவற்றைக் கொண்டாடுவதுமில்லை, வெறுப்பதுமில்லை. இங்கே ஞானம் (ப்ரஜ்ஞா) என்பது அசைக்க முடியாத, நிலைபெற்ற புரிதலைக் குறிக்கிறது.