न त्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः ।न चैव न भविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ॥
na tvevāhaṃ jātu nāsaṃ na tvaṃ neme janādhipāḥ |na caiva na bhaviṣyāmaḥ sarve vayamataḥ param ||
நான் இல்லாத காலம் என்றுமே இருந்ததில்லை; நீயும் இல்லாமல் இருந்ததில்லை; இந்த மன்னர்களும் இல்லாமல் இருந்ததில்லை. இனிமேலும் நாம் எல்லோரும் இல்லாமல் போகும் காலம் ஒருபோதும் வராது.
விளக்கம்
தன் உறவினர்களைக் கொல்ல வேண்டுமே என்ற துயரத்தில் மூழ்கிய அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து உபதேசிக்கிறார். ஞானிகள் துயரப்படுவதில்லை என்று கூறிய பின், தாமும் அர்ஜுனனும் கூடியிருக்கும் மன்னர்களும் எப்போதும் இருந்தவர்கள், எப்போதும் இருப்பவர்கள் என்று கூறுகிறார். இங்கு குறிக்கப்படும் பன்மை பற்றி மரபுகள் வேறுபடுகின்றன: அத்வைதம் ஆன்மாக்களின் வேறுபாட்டை சாதாரண அனுபவ நிலையில் மட்டுமே உண்மை என்கிறது; துவைதமும் விசிஷ்டாத்வைதமும் அதை நிலையான, உண்மையான வேறுபாடு என்கின்றன.