न हि प्रपश्यामि ममापनुद्याद्यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम् ।अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धम्राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ॥
na hi prapaśyāmi mamāpanudyādyacchokamucchoṣaṇamindriyāṇām |avāpya bhūmāvasapatnamṛddhamrājyaṃ surāṇāmapi cādhipatyam ||
பூமியில் எதிரியே இல்லாத செழிப்பான அரசை அடைந்தாலும், தேவர்களுக்கே தலைமை பெற்றாலும், என் புலன்களை வற்றச் செய்யும் இந்தத் துயரத்தை நீக்கக்கூடியது எதையும் நான் காணவில்லை.
விளக்கம்
அர்ஜுனன் தனக்கு ஆசிரியராக இருக்குமாறு கிருஷ்ணரிடம் வேண்டிய பின், இங்கே அதன் காரணத்தைச் சொல்கிறான். அவனுடைய துயரம் (சோகம்) புலன்களையும் வலிமையையும் வற்றச் செய்யும் அளவுக்கு ஆழமானது. எதிரியற்ற அரசோ தேவர்கள்மீதான ஆட்சியோ கூட இந்தத் துயரத்தைத் தீர்க்காது என்கிறான்.