विहाय कामान्यः सर्वान्पुमांश्चरति निःस्पृहः ।निर्ममो निरहंकारः स शांतिमधिगच्छति ॥
vihāya kāmānyaḥ sarvānpumāṃścarati niḥspṛhaḥ |nirmamo nirahaṃkāraḥ sa śāṃtimadhigacchati ||
எல்லா ஆசைகளையும் விட்டு, ஏக்கமின்றி, “என்னுடையது” என்ற உணர்வின்றி, அகங்காரமின்றி நடமாடும் மனிதன் அமைதியை அடைகிறான்.
விளக்கம்
நிலைத்த அறிவுடையவன் (ஸ்திதப்ரஜ்ஞன்) பற்றிய விளக்கத்தை அர்ஜுனனுக்குக் கிருஷ்ணர் இங்கே நிறைவு செய்கிறார். ஆசைகளைத் துரத்துபவன் அமைதி காண மாட்டான் என்று சொன்ன பின், இப்போது அதன் எதிரானதைக் கூறுகிறார்: ஏக்கம் (ஸ்ப்ருஹா), “என்னுடையது” என்ற உடைமை உணர்வு (மமகாரம்), அகங்காரம் ஆகியவற்றை விடுவதிலேயே அமைதி வருகிறது. இது வெளிப்படையான துறவா, அல்லது செயலில் ஈடுபட்டிருக்கும்போதே உள்ளார்ந்த விடுதலையா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஆனால் உள்ளார்ந்த விடுதலையே அதன் மையம் என்பதில் அனைவரும் ஒப்புகின்றனர்.