इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ॥
indriyāṇāṃ hi caratāṃ yanmano'nuvidhīyate |tadasya harati prajñāṃ vāyurnāvamivāmbhasi ||
அலைந்து திரியும் புலன்களின் பின்னால் மனம் செல்லும்போது, காற்று நீரில் படகை இழுத்துச் செல்வது போல, அது ஒருவனின் விவேகத்தை இழுத்துச் சென்றுவிடுகிறது.
விளக்கம்
ஒழுக்கமற்றவனுக்கு ஏன் அமைதி கிடைப்பதில்லை என்பதைக் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார். புலன்கள் தம் விஷயங்களில் அலையும்போது மனம் அவற்றைப் பின்தொடர்ந்தால், வலிய காற்று படகை வழிதவறச் செய்வது போல விவேகம் (பிரஜ்ஞை) அடித்துச் செல்லப்படுகிறது. இந்த உவமை அடுத்த ஸ்லோகத்துக்கு இட்டுச் செல்கிறது; அங்கே புலன்களை அடக்குவதால் நிலையான ஞானம் உண்டாகிறது என்று கூறப்படுகிறது.