வேதங்கள் மூன்று குணங்களுக்கு உட்பட்டவற்றையே பேசுகின்றன. அர்ஜுனா, நீ மூன்று குணங்களைக் கடந்தவனாக ஆகு; இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டவனாக, எப்போதும் சத்துவத்தில் நிலைத்தவனாக, பெறுவது காப்பது பற்றிய கவலை இல்லாதவனாக, ஆத்மாவில் நிலைபெற்றவனாக இரு.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில் இன்பத்தையும் அதிகாரத்தையும் வாக்களிக்கும் அலங்கார வேத வாக்குகளில் பற்றுக் கொண்டவர்களை கிருஷ்ணர் கண்டித்தார். இங்கே அர்ஜுனனை குணங்களை (இயற்கையின் மூன்று பண்புகள்: சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்) கடக்கவும், இன்பம்–துன்பம் போன்ற இருமைகளை (த்வந்த்வம்) கடக்கவும், பெறுவதும் காப்பதும் பற்றிய கவலையை (யோகக்ஷேமம்) கடக்கவும் சொல்கிறார். வேதத்தின் சடங்குப் பகுதியையே இது விமர்சிக்கிறது என்று சில உரையாசிரியர்களும், அதை உலகப் பயனுக்காகப் பயன்படுத்துவோரின் பார்வையை மட்டுமே விமர்சிக்கிறது என்று மற்றவர்களும் விளக்குகிறார்கள்.