बुद्ध्या विशुद्धया युक्तो धृत्याऽऽत्मानं नियम्य च ।शब्दादीन् विषयांस्त्यक्त्वा रागद्वेषौ व्युदस्य च ॥
buddhyā viśuddhayā yukto dhṛtyā''tmānaṃ niyamya ca |śabdādīn viṣayāṃstyaktvā rāgadveṣau vyudasya ca ||
தூய்மையான புத்தியுடன் கூடியவனாய், உறுதியால் தன்னை அடக்கி, ஒலி முதலான புலன் விஷயங்களை விட்டு, விருப்பையும் வெறுப்பையும் ஒதுக்கி…
விளக்கம்
செயலில் பூரணநிலை அடைந்தவன் பிரம்மத்தை, அதாவது உயர்ந்த மெய்ப்பொருளை, எப்படி அடைகிறான் என்பதை கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு விளக்குகிறார்; இந்த விளக்கம் இந்த ஸ்லோகத்திலிருந்து அடுத்த இரண்டு ஸ்லோகங்கள் வரை தொடர்கிறது. இங்கே முதல் தகுதிகள் கூறப்படுகின்றன: தூய புத்தி, தன்னை அடக்கும் உறுதி (திருதி), ஒலி போன்ற புலன் விஷயங்களிலிருந்து விலகுதல், விருப்பு (ராகம்), வெறுப்பு (த்வேஷம்) ஆகியவற்றை விடுதல். புலன் விஷயங்களை “விடுதல்” என்பது வெளிப்படையான துறவா, அல்லது அவற்றின் மீதான ஆசையிலிருந்து விடுபடுதலா என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன; ஸ்லோகம் இதைத் தீர்மானிப்பதில்லை.