इदं ते नातपस्काय नाभक्ताय कदाचन ।न चाशुश्रूषवे वाच्यं न च मां योऽभ्यसूयति ॥
idaṃ te nātapaskāya nābhaktāya kadācana |na cāśuśrūṣave vācyaṃ na ca māṃ yo'bhyasūyati ||
தவம் இல்லாதவனுக்கும், பக்தி இல்லாதவனுக்கும், கேட்க விருப்பமில்லாதவனுக்கும், என்னைப் பழிப்பவனுக்கும் இதை ஒருபோதும் சொல்லக் கூடாது.
விளக்கம்
கீதையின் முடிவுக்கு அருகே, இந்த உபதேசத்தை யாருக்குச் சொல்லக்கூடாது என்று கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் கூறுகிறார். தவம் (தபஸ்) எனும் சுயக்கட்டுப்பாடு இல்லாதவன், பக்தி இல்லாதவன், கேட்க விரும்பாதவன், கிருஷ்ணரை வெறுப்பவன் ஆகிய நால்வரை அவர் குறிப்பிடுகிறார். திறந்த மனமும் மரியாதையும் உள்ள இடத்தில்தான் இந்த உபதேசம் பலன் தரும் என்பது பொதுவான பொருள்; இந்த நிபந்தனைகளை எவ்வளவு கண்டிப்பாகப் பின்பற்றுவது என்பதில் மரபுகள் வேறுபடுகின்றன.