ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचति न काङ्क्षति ।समः सर्वेषु भूतेषु मद्भक्तिं लभते पराम् ॥
brahmabhūtaḥ prasannātmā na śocati na kāṅkṣati |samaḥ sarveṣu bhūteṣu madbhaktiṃ labhate parām ||
பிரம்மமாகியவன், தெளிந்த மனம் கொண்டவன், துயரப்படுவதும் இல்லை, ஆசைப்படுவதும் இல்லை. எல்லா உயிர்களிடத்திலும் சமநோக்கு கொண்ட அவன் என்மீதான உயர்ந்த பக்தியை அடைகிறான்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில் அகங்காரம், கோபம், உடைமைப்பற்றை விட்டவரை கிருஷ்ணர் தொடர்ந்து விவரிக்கிறார். பிரம்மமாகிய நிலையை (பிரம்மபூதம்) அடைந்தவன் அமைதியாக இருப்பான்; துயரமும் (சோகம்) ஆசையும் (காங்க்ஷை) அவனுக்கு இல்லை; எல்லா உயிர்களையும் சமமாகப் பார்க்கிறான். அத்வைத மரபு இந்த உயர்ந்த பக்தியை (பரா பக்தி) ஞானத்தின் முதிர்ச்சியாகக் காண்கிறது; பக்தி மரபுகள் அதை முக்தியையும் கடந்த கிருஷ்ணர்மீதான அன்பாகக் காண்கின்றன.