श्रद्धावाननसूयश्च श्रृणुयादपि यो नरः ।सोऽपि मुक्तः शुभाँल्लोकान्प्राप्नुयात्पुण्यकर्मणाम् ॥
śraddhāvānanasūyaśca śrṛṇuyādapi yo naraḥ |so'pi muktaḥ śubhām̐llokānprāpnuyātpuṇyakarmaṇām ||
நம்பிக்கையுடனும் குறை காணாத மனத்துடனும் இதைக் கேட்கும் மனிதனும் கூட விடுபட்டு, புண்ணியச் செயல்கள் புரிந்தவர்களின் மங்கலமான உலகங்களை அடைவான்.
விளக்கம்
கிருஷ்ணர் கீதையின் உபதேசத்தை நிறைவு செய்து, அதைக் கேட்பதன் பயனை அர்ஜுனனிடம் கூறுகிறார். வெறுமனே கேட்பவராயினும், நம்பிக்கையுடனும் (ஷ்ரத்தா) பொறாமை, குறை காணும் மனப்பான்மை (அசூயை) இன்றியும் கேட்பவர் பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, புண்ணியச் செயல்களால் கிடைக்கும் இனிய உலகங்களை அடைவார் என்று சொல்லப்படுகிறது. “விடுபட்டு” என்பது பாவங்களிலிருந்தும் தீய கர்மத்திலிருந்தும் விடுதலையா, அல்லது இறுதி முக்தியா (மோக்ஷம்) என்பதில் உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர்.