எப்போதும் எல்லாச் செயல்களையும் செய்துகொண்டிருந்தாலும், என்னையே புகலிடமாகக் கொண்டவன் என் அருளால் அழிவற்ற நித்திய நிலையை அடைகிறான்.
விளக்கம்
முந்தைய ஸ்லோகத்தில் பக்தி கிருஷ்ணரை உண்மையாக அறிய வழிவகுக்கும் என்று கூறப்பட்டது; அதன் தொடர்ச்சியாக அவர் இங்கே பேசுகிறார். தன்னிடம் புகலிடம் அடைவது (மத்வியபாஸ்ரயம்) செயல்களைத் துறப்பதைக் குறிக்காது; ஒருவன் தொடர்ந்து செயல்பட்டுக்கொண்டே அவரது அருளால் (பிரசாதம்) அழிவற்ற நித்திய நிலையை அடையலாம். அந்த நிலையைச் சில மரபுகள் தனிப்பட்ட இறைவனுடன் ஒன்றிப்பு என்றும், வேறு சில மரபுகள் பிரம்மத்தில் அடையும் முக்தி என்றும் விளக்குகின்றன.